"Zo gaat dat hier"

Blog van Wendy


"Zo gaat dat hier". Onze makelaar zei het met een glimlach. Ik keek nog een keer de tafel rond. Van de helft van de personen aan de grote tafel kon ik niet zeggen waarom zij aanwezig waren bij ónze overdracht. Ik knikte naar JC. Die wist het overduidelijk ook niet. Terwijl er kopieën van onze paspoorten werden gemaakt, kwam de notaris binnen. Een grote man met een gewichtige uitstraling. Als je hem op straat zou zien, zou je onmiddellijk weten: dat is een notaris. We kregen een hand en begonnen. Het voorlezen van de akte zou wel "wat tijd in beslag nemen", volgens de makelaar.  Het was aangenaam koel in het statige notariskantoor.  

 

De notaris begon de akte voor te lezen en de tolk liet ons op een papier meelezen. Tijdens het lezen keek de notaris af en toe streng over de rand van zijn bril naar ons. Ik glimlachte flauwtjes terug. Het ging er allemaal nog al formeel aan toe. Ik had spijt dat ik geen nette blouse had aangetrokken en ook JC keek een beetje beduusd naar de gaatjes in zijn t-shirt.  Iedereen heeft een colbert aan, fluisterde hij.

 

De Italiaanse makelaar keek me bemoedigend aan. Ook zij had er lang op moeten wachten. Na precies, op de dag af, 12 maanden gingen we dan toch eindelijk kopen. Hoera. De notaris hield een pauze. Hij wilde papieren van het kadaster erbij hebben. De Geometra opende een map en haalde er wat papieren uit. De verkeerde. De tweede map ging open, weer niet goed, nog een map. Anderen gingen zich een mee bemoeien. Er lagen nu verschillende tekeningen en stapels papier op tafel. Mensen begonnen door elkaar heen te praten en te wijzen op de papieren. De makelaar glimlachte nog maar eens naar ons. Al snel ontaarde het geheel in die typisch Italiaanse chaos.  Het leek er op dat er terplekke nog onderhandeld werd over een stukje grond. Een berekening bleek niet te kloppen. De assistente van de notaris, die ondertussen onder een steeds groter wordende berg papier begraven zat, haalde een ouderwetse calculator tevoorschijn. De notaris bediende het ding behendig. Hij knikte tevreden. Hoe verrassend, we mochten 500,- bij betalen.

 

De tijd verstreek en de temperatuur steeg. Tegen de tijd dat ook de energie certificaten uitvoerig en volledig werden voorgelezen, zat iedereen te gapen. Maar een dikke 2 1/2 uur later was het dan eindelijk zo ver, de handtekeningen werden gezet. het huis is van ons. Hoera!  

 

x Wendy

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Cas en Dinie (zondag, 02 juli 2017 16:40)

    Niks nieuws onder de zon.
    Maar sterk van je dat jij op een dergelijke neutrale wijze de zaak samen vat! Je gaat er nooit aan wennen lijkt me, maar iedereen en zeker de zuiderlingen handelen steeds volgens eigen lange tempo. Daar gaan wij nuchtere Hollanders nooit aan wennen. Al moet ik erkennen dat naarmate de leeftijd stijgt er toch wel steeds meer gerelativeerd wordt en ook andere dingen belangrijk blijken.
    Straks bij het maken van werkafspraken met bijvoorbeeld de Italiaanse aannemers zul je de zelfde ervaring op gaan doen. Relativeren is het toverwoord. De rust bewaren, niet gestrest raken en steeds weer er voor elkaar zijn, dat is belangrijk. Hou de mooie toekomst voor ogen en zo als we in Brabant zeggen: "houterdemoetmaarin"

  • #2

    Wendy van Il Sorriso di Volterra (dinsdag, 18 juli 2017 11:34)

    "houterdemoetmaarin", die houden we er in Cas!

Volg ons