Il Sorriso di Volterra

"En nu..."? Jc kijkt me vragend aan terwijl ik twee glazen prosecco inschenk.  Gemiddeld twee jaar, zei de makelaar. Wie had gedacht dat het bij de vierde bezichtiging al raak zou zijn?  Ik moet er een beetje om gniffelen. Jc ook.  Maar hoe nu verder, dat is voorlopig de vraag.

 

Nu we twee jaar in Italië wonen, maken we de balans op. Het gaat goed, we staan nog steeds achter onze keuze. Sterker nog, het wordt iedere dag een beetje beter en makkelijker.  De kinderen zijn blij. Q spreekt inmiddels vloeiend Italiaans en Vieve begrijpt alles en brabbelt lekker mee. Ook wij leren de taal steeds beter spreken. We hebben onze draai gevonden, maken vrienden en leren met vallen en opstaan Italië steeds beter kennen. En toch.... Er knaagt iets. Een onbestemd gevoel. Tot Jc op een dag zegt: "ik mis de kust". Ik ook, zeg ik, en vanaf dat moment vallen de puzzelstukjes op hun plek. 

 

Waar we nu wonen is schitterend, werkelijk waar. En eerlijk is eerlijk, het is 'maar' 50 minuten naar de kust. Maar als je áán het strand gewoond hebt, als je daar geboren bent, dan is 50 minuten hetzelfde als 500 minuten. We gaan vaak naar het strand, en als we daar aankomen, voelt het als thuiskomen. En dus nemen we opnieuw een besluit: we vertrekken.

 

Nog geen twee maanden stond het te koop-bord in de tuin, toen onze makelaar een leuk gezin uit het Noorden van Italië naar ons huis bracht. Ze waren direct enthousiast, en deden een bod. En wij gingen akkoord. En nu is het dus verkocht. Il Sorriso di Volterra is overgegaan in andere handen.  En voor ons houdt dit hoofdstuk hier op. en dat is oke. We slaan de bladzijde om en beginnen aan een nieuw hoofdstuk...

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Volg ons